Ја знам пре, кад уђе пијан човек у кафану па направи дар-мар, а њега сподбију двојица па баце напоље. Данашње кафеџије међутим нису такве. Уђе лудак у кафану па почне да лупа огледала, чаше, столице и друге ствари а кафеџија ћути, па сутра дан тек поднесе рачун.
Е видите, на ове некадање и данашње политичаре личе ми некадања и данашња европска дипломација. Некад је она просто избацивала онога који је правио неред, данас само подноси рачун на исплату.
Аустрија просто силом заузме туђе земље, похапси људе, осуди их на вешала и направи такав дар-мар у Европи, какав може само један луди гост у кафани направити. И, хоће бити, неће бити, поднесе јој се сутра дан цех и она га исплати.
Бугари такође ударили у лумповање. Зграбили туђу провинцију, прогласили независност, направили прави дар-мар. Европски кафеџија ћути па лепо сутрадан подноси рачун на исплату.
И ако се то тако продужи онда ће, верујте, то плаћање цехова постати најмодернији европски принцип, постаће политичка будућност.
И видећете како ће се тај начин решавања политичких питања одомаћити и постати популаран.
Груне на пример Русија у Персију. Цела се Европа згране, узмува и конферише о суми коју за тај свој корак треба Русија да плати Шаху.
Или на пример, прошета Енглеска флота Средоземним морем, па онако као узгред освоји острво Самос. Узбуни се одмах сва Европа, узмува се и почне конферисати о суми, коју зато треба Енглеска да да Турској.
Па онда, ако се то само настави, неће бити ни мало чудно кад једнога дана Француска шчепа Белгију, па се опет узбуни Европа и узмува и донесе одлуку да Француска плати неколико милиона Краљу Леополду и да му даје годишње по три париске глумице.
Па већ, кад се пође тим путем у спољној политици, увидеће се убрзо, да је то најзгоднији пут и за решавање унутрашњих питања.
Хоће на пример Мађари опште право гласа и траже од Беча. Беч неда па неда. А они се онда обрате Европи и Европа се одмах посаветује, одреди шта кошта опште право гласа и јави Бечу:
„Прими паре, па дај људима опште право гласа.“
„Ама не могу, јефтино сте одрезали“, нећка се као Аустрија.
„Море прими паре па ћути.“
Па онда на пример, Аустрија хоће да обеси педесет и три човека у Загребу… Српско-Хрватска коалиција пошље депутацију у Беч да купи те људе.
„Пошто да нам дате оне људе, молим вас?“ пита коалиција.
„Па, по двадесет хиљада круна од човека.“
„Скупо, бре. Па ви сте куповали по двадесет и три круне једнога човека у Босни, а сад тражите [двадесет] хиљада за једног.“
„Е друго је оно. Ми смо купили оне некултурне, а ови што их продајемо то су културни људи. Мора ту бити разлике и цени.“
И кад само то почне тако, онда ће вероватно Аустрија прописати и свој ценовник, који ће овако гласити:
- За отварање једне чешке гимназије — 500.090 круна,
- За сазивање Хрватског Сабора — 750.000 круна.
- За потврђење српског Патријарха — 270.000 круна.
- За увођење мађарског језика у војсци — 7,000.000 круна.
И већ знате колики би дугачак тај ценовник морао бити, кад знате колико је увек отворених питања у Аустрији.